Home

The Nevikup

Doing Good with better choice.

บทความล่าสุด

12

“โพสต์”

-1- หลังจากกลับจากโรงเรียนเย็นวันนั้น เด็กชายตื่นเต้นมากกับสิ่งที่เขาได้มาจากโรงเรียน เขาหลงใหลกับสิ่งนี้มาก ในสายตาเขามันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ สามารถวาดการ์ตูน เขียนตัวหนังสือสวยๆงามๆ บนกระดานได้ เขาตื่นเต้นทุกครั้งที่ครูใช้มันสร้างสิ่งยิ่งใหญ่บนกระดาน และสำคัญว่ามันจะสามารถวาดหรือเขียนอะไรก็ได้ตามที่ใจต้องการ มันคือสิ่งที่เรียกว่า “ชอล์ก” -2- ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือส่งตัวเองเข้าสู่โลกโซเชียล รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากเมื่อเห็นคลิปน่ารักๆ ที่เพื่อนเขาโพสต์ แต่พอนิ้วสไลด์ขึ้นขยับสายตาเลื่อนลงมาในโพสต์ถัดไป กลับเปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นนิ่งเฉย แววตาแฝงความอิจฉา เมื่อเห็นภาพเพื่อนๆที่ถ่ายตามที่ท่องเที่ยวต่างๆในท่าทีที่มีความสุข นึกถึงตัวเองที่ตอนนี้ยังคงทำงานหนัก แต่ยังไม่สามารถมีเงินไปเที่ยวที่ไหนเหมือนคนอื่นๆ เขาไม่แม้แต่จะกดไลท์ และรีบเลื่อนมันพ้นๆไป สายตายิ่งแฝงความเคียดแค้นชิงชังหนักขึ้น เมื่อเลื่อนลงมาพบข่าวดาราที่เขาชื่นชอบถูกแฟนบอกเลิกทั้งๆที่มีลูกด้วยกันแล้ว -3- เด็กชายเสียใจนิดหน่อยที่พบว่า “ชอล์ก” ที่เขาได้มาจากโรงเรียนไม่สามารถเนรมิตตัวการ์ตูนหรือสิ่งสวยๆงามๆอย่างที่ครูทำได้ อีกทั้งพบว่า “ชอล์ก” ไม่ใช่ผู้สร้าง เป็นแต่เพียงเครื่องมือช่วยในการสร้างเท่านั้นหลังจากที่พยายามเที่ยววาดทั่วกำแพงบ้านและกำแพงวัดในหมู่บ้าน นอกจากภาพที่วาดจะไม่สวยงามแล้ว บางข้อความที่เด็กชายเขียนเป็นคำด่าหยาบคายระบายอารมณ์ส่วนตัว -4- ชายหนุ่มโพสต์ข้อความหยาบคายแสดงความคิดเห็นต่อข่าวดาราที่เขาชื่นชอบถูกแฟนบอกเลิกทั้งๆที่มีลูกด้วยกันแล้ว ทุกตัวอักษรที่เขาบรรจงพิมพ์แต่ละตัวเต็มไปด้วยความโกรธแค้นชิงชังด้วยอารมณ์ส่วนตัว แต่ใช้พื้นที่ข่าวในการแสดงออก ดังนั้น ข้อความที่เขาโพสต์ลงไปจึงเต็มไปด้วยอคติและบิดเบือนความเป็นจริงแทบทั้งสิ้น และเมื่อกดเผยแพร่ ข้อความของเขาก็เข้าสู่โลกโซเชียลอันไม่มีที่สิ้นสุดเสียแล้ว เจ้าของบ้านทั้งก่นด่า สาปช่างเมื่อเห็นว่ากำแพงเลอะไปด้วยข้อขีดเขียนเต็มไปหมด พระเณรเองก็ต้องทำความสะอาดกำแพงวัดยกใหญ่ ด้วยฝีมือของเด็กชายผู้ไร้เดียงสา หลังจากกดเผยแพร่ไปไม่ถึง 1 ชั่วโมง ชายหนุ่มเริ่มมีสติและคิดได้ว่าข้อความเหล่านั้นไม่ถูกต้อง รีบกลับไปลบ..แต่สายไปเสียแล้ว ข้อความของเขาถูกแค้ปเจอร์ไว้หมดแล้ว หลังจากนี้อาจถูกดำเนินคดีในข้อหาเผยแพร่ข้อมูลที่สร้างความเสียหายแก่ผู้อื่น […]

21

จอมบึงมาราธอน ครั้งที่ 33, กับมาราธอนครั้งที่ 2 ในชีวิต

ตั้งแต่ไปร่วมงานจอมบึงมาราธอนเมื่อปีที่แล้ว เห็นบรรยากาศและสนามวิ่งแล้ว ก็ปฏิญาณกับตัวเองว่าครั้งหน้าจะต้องมาในนามของมาราธอนใ

15

บ้านแพ้ว ฮาล์ฟมาราธอน 2018 สุนทรียะของการวิ่ง

การวิ่งถ้าเปรียบกับควารัก มันไม่ใช่รักแรกพบ แต่เป็นรักที่มีแต่ความปรารถนาดีต่อกัน รักที่มีแต่ให้ และรักที่จะอยู่ด้วยกันจนวันตาย

15

เที่ยวท่อง..ล่องเหนือ – Day 2 ดอยอ่างขาง

เริ่มวันที่สอง ออกจากลำพูนมุ่งหน้าสู่ดอยอ่างขาง.. ใช้ถนนทางหลวงหมายเลข 11 ไปทางเชียงดาว ระหว่างทางเจอที่สวยๆ บรรยากาศดีๆ ก็ไม่พลาดที่จะแวะชมบรรยากาศ จุดแรก ม่อนชมดอย ติดกับถนนเห็นเด่นเป็นตระหง่าน ผมแวะทานอาหารเช้าที่นี่ ขับรถตามทางไปสักระยะ เห็นป้ายบ่อน้ำร้อน..แวะสิครับ ออกจากบ่อน้ำร้อน ประมาณ 3 กิโลเมตร จะมีน้ำตกศรีสังวาลย์ สามารถใช้ตั๋วใบเดียวกับบ่อน้ำร้อนได้ ..แวะสิครับ สถานีต่อไปมุ่งหน้าอ่างขาง ครับ อ่างขางขึ้นได้ 2 ทาง คือทางฝั่งเชียงดาว และฝั่งฝาง ถ้าว่าด้วยระยทางฝั่งอำเภอฝางระยะสั้นกว่า แต่ถ้าว่าด้วยความโหด ฝั่งเชียงดาวโหดน้อยกว่า ฝั่งฝางความชันระดับ 5 ดาว รถไม่แรงพอไม่แนะนำให้ขึ้นทางนี้ มีโอกาสรถจะหงายหลังตกลงมาได้ ทางกรมทางแนะนำให้ขึ้นทางเชียงดาว และผมก็เลือกเส้นทางนี้ ความชันระดับกลางน่าจะพอๆกับเส้นทางไปอำเภอปาย โค้งเยอะหน่อย แต่ขับสบายและวิวสวย เจ้าตาลตาลของผมเครื่องพันห้า แต่ตัวหนาและน้ำหนักมากทางชันนิดๆหน่อยๆ ก็เริ่มออกอาการเร่งไม่ขึ้น ต้องอาศัยเกียร์ s ใช้แบบเกียร์ธรรมดาวิ่งเกียร์ต่ำขึ้นไปได้สบายๆ ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงก็ถึงอ่างขาง แดดร้อนหน่อย แต่อากาศเย็นดี ตกกลางคืนก็น่าจะหนาวพอสมควร คืนนี้นอนเต๊นท์แน่นอน เต๊นท์มีแล้วถอยมาใหม่ […]

13

เที่ยวท่อง..ล่องเหนือ – Day 1 ลำพูน

ทริปใหญ่ส่งท้ายปี ปีนี้ล่องเหนืออีกครั้ง หลังจากครั้งที่แล้วไปแค่เชียงใหม่ – ดอยอินทนนท์ ครั้งนี้คิดการใหญ่จะไปให้ถึงเชียงราย ดอยแม่สลองด้วยการขับรถไปเอง แผนที่วางไว้คร่าวๆ ก็คือ วันแรกไปพักที่ลำพูนก่อน โรงแรมอิซี่เจ้าเดิมที่ไปพักครั้งก่อน ซึ่งการไปพักซ้ำทำให้ได้ราคาถูกลงนิดนึง สาเหตุที่ต้องพักที่ลำพูนก่อน เพราะมีภาระกิจต้องพาเจ้าหลานตัวเล็กไปส่งให้ตาเลี้ยง วันที่สอง ไปกางเต๊นท์นอนบนดอยอ่างข่าง วันที่สาม ไปนอนบนดอยแม่สลอง วันที่สี่ เข้ามาพักในตัวเมืองเชียงราย วันที่ห้า มุ่งหน้าพิษณุโลก วันที่หก กลับบ้าน นี่คือแผนแบบคร่าวๆ ก่อนหน้าจะออกเดินทางหนึ่งอาทิตย์ ผมพาเจ้าตาลตาลรถคู่ใจไปเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่องและเช็คระยะ 15000 กิโลเมตร ทริปนี้จะสนุกหรือไม่ปลอดภัยหรือเปล่า ก็ขึ้นอยู่กับมันแล้วละ วันที่ 2 ธันวา ประมาณ 6 โมงครึ่งล้อหมุนออกจากบ้าน เจ้าหลานมีอาการงอแงเล็กน้อย เพราะต้องจากพ่อแม่มันไป การจากกันครั้งนี้ไม่รู้เมื่อไรจะได้พบกันอีก แต่เจ้าหลานตัวน้อยเหมือนเริ่มจะชินกับการจากลา เพราะครั้งนี้ไม่ใ่ช่ครั้งแรก มันร้องไห้แป๊บเดียวก็หยุดและเริ่มตื่นเต้นกับการเดินทาง.. การเดินทางครั้งนี้ผมเลือกไปทางด่วนบางปะอิน คราวก่อนไปทางสุพรรณบุรี ความจริงเส้นทางที่ไปทางสุพรรณบุรีใกล้กว่า กูเกิ้ลบอกว่ามีระยะทางแค่ 656 กิโลเมตร แต่ทางที่มุ่งไปทางด่วนมีระยะทางถึง 692 กิโลเมตรแถมมีค่าทางด่วนอีกต่างหาก แต่ผมก็เลือกที่จะไปทางนั้น ดู๊ดู -_” […]

ท่องเที่ยวถูไถ

น่าน..งัย

จังหวัดน่านเป็นจังหวัดเล็กๆในภาคเหนือ มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา และภูเขาส่วนใหญ่ไม่มีต้นไม้ เนื่องจากเมื่อก่อนคนที่นั่นมีค่านิยมตัดไม้มาสร้างบ้าน บ้านต้องมีท่อนไม้ใหญ่ๆ ถึงจะแสดงถึงฐานะ ปัจจุบันค่านิยมนี้เริ่มหมดไปแล้ว แต่ยังคงหลงเหลืออยู่ให้เห็นตามบ้านเก่าแก่ของคนน่าน ผลที่เกิดจากค่านิยมนี้ทำให้ภูเขาหลายๆลูกในจังหวัดน่านไม่มีต้นไม้!! ระยะทางจากรุงเทพไปน่านประมาณ 860 กิโลเมตร ถ้าจะไปเที่ยวแนะนำให้ไปในช่วงที่ไม่ใช่เทศกาลปีใหม่ ที่ไม่แนะนำเพราะผมเจอมาแล้วกับตัว! ถึงจังหวัดน่านจะเป็นจังหวัดเล็กๆ แต่การเดินทางไปทางเหนือยังไงเสียก็ต้องอาศัยทางเดียวกันอยู่ดี ดังนั้น ระหว่างทางทั้งไปและกลับผมรถติดเต็มๆ การท่องเที่ยวครั้งนี้ผมเลือกขับรถไปเองครับ โดยน้องพิงกี้ หรือมารชมพู ไปพร้อมกับเพื่อนบ้านอีก 2 คน รวมเป็น 4 คน 2 คัน ไม่มีการจองที่พัก หลังรถเรามีเต๊นท์ อาหาร และเครื่องนอนแล้ว ใยต้องกลัวอะไร? เดินทางวันแรกวันที่ 28 ธ.ค. 56 แต่เช้าตรู่ รถไม่เยอะมาก แต่ก็ใช้ความเร็วมากไม่ได้สักเท่าไร วันแรกเลยไปไม่ถึงน่าน ได้แค่จ.แพร่ อ.สูงเม่น อากาศยังไม่หนาวมากเท่าไร วันต่อมาออกเดินทางท่องเที่ยวเล็กๆน้อยๆในแพร่ก่อน แล้วมุ่งหน้าไปดอยเสมอดาว จ.น่าน ระหว่างทางไปดอยเสมอดาว วิวข้างทางสวยงามมากครับ แต่ไม่มีเวลาจอดถ่ายรูป ต้องรีบไปดอยเสมอดาวเพื่อหาที่นอนให้ได้ก่อนในคืนนี้ ณ ดอยเสมอดาว ปกติที่นี่จะแทบไม่มีคน […]

ฝากรอยเท้า ณ บางแสน

สืบเนื่องจากคุณแฟนไปประชุมที่บางแสน ตั้งแต่วันศุกร์ ก็เลยผุดไอเดียไปเที่ยวบางแสนด้วยซะเลย ระยะทางแค่ 100 กว่ากิโลจากกรุงเทพไม่น่าเป็นปัญหา ออกเดินทางวันเสาร์ งานนี้ได้ชวนป้าและน้องแฟนไปด้วย โดยนัดหมายไปเจอกันที่บางแสนเลยทีเดียว การเดินทางไปบางแสน ถ้าจะให้เร็วก็ต้องใช้ทางด่วนบูรพาวิถี แต่ถ้าจะให้ง่ายก็ใช้มอเตอร์เวย์ยิ่งตรงไปจนถึงถนนข้าวหลาม เห็นถนนข้าวหลามแล้วออกซ้ายเพื่อยูเทิร์นแล้วเลี้ยวซ้ายแรกไปยังหาดบางแสน เดินทางง่าย   งานนี้ผมไม่พลาดที่จะหิ้วชุดและรองเท้าวิ่งไปด้วย กลางคืนวันเสาร์ฝนตกหนักมาก แต่ผมยังหวังว่าเช้าฝนจะหยุด จนกระทั่ง 6 โมงเช้านาฬิกาปลุก ผมแต่งตัวเตรียมออกไปวิ่ง …. แต่เมื่ออกจากตัวตึกกลับพบว่า ฝนยังคงโปรยปรายแม้ไม่หนักมาก แต่ก็ทำให้ไม่สามารถออกไปวิ่งได้แน่นอน กลับเข้ามานอนต่อ จนกระทั่ง 9 โมง จึงหิ้วรองเท้าออกไปใหม่ ฝนหยุดแล้ว และแดดยังไม่มา วิ่งสิครับรออะไร ริมหาดบางแสนแม้จะมีร้านรวงค่อนข้างหนาตา แต่ตรงกลางเขาได้เว้นทางเอาไว้ และปูด้วยหินอ่อน วิ่งไปจนสุดหาดจะมีระยะทางถึง 5-6 กิโลเมตร แม้ทางหินอ่อนจะกว้าง แต่ข้างทางเต็มไปด้วยร้านและผู้คน วิ่งต้องคอยหลบคอยระวังตลอดเวลา หินอ่อนหลังฝนตกก็มีความลื่น ต้องเพิ่มความระวังเป็นพิเศษ งานนี้วิ่ง 10 กิโลเมตรครับ งานหน้าจะไปฝากรอยเท้าไว้ที่ไหน ค่อยว่ากันอีกที

รีวิวที่พัก ที่เที่ยวเขาใหญ่ ณ มายโอโซน My Ozone

เขาใหญ่มีที่ให้เที่ยวหลายที่ แต่ถ้ามีเวลาแค่วันเดียวและที่พักของคุณคือที่ มาย โอโซน ขอแนะนำว่าตัดที่เที่ยวที่อื่นทิ้งให้หมด และใช้ชีวิตใน 1 วันของคุณที่มาย โอโซนเท่านั้น ขอต้อนรับสู่ my ozone ดินแดนดุจปราสาทในเทพนิยาย ก่อนไปเที่ยวปราสาทราชวัง ..ต้องมุ่งหน้าหาที่พักซะก่อนครับ

เที่ยวซาฟารีเวิลด์

ไปเที่ยวสวนสัตว์ครั้งสุดท้ายเมื่อไรกัน? นึกถึงวัยเด็ก เราต่างโหยหาการไปเที่ยวสวนสัตว์ อยากเจอช้าง ม้า วัว ควาย (ตัวหลังนี้ ไม่ค่อยอยากเจอเท่าไร เพราะมีเยอะแยะไปหมดตามท้องถนน หลังๆมานี้มีบางตัวหลุดรอดเข้าไปในสภา ~ เฮ้อ) อยากเห็นเสือ ม้าลาย อูฐ ยีราฟ ตัวเป็นๆ เห็นแต่ในทีวี ในหนังสือ แล้วคุณครูก็ทำให้ฝันเราเป็นจริง เมื่อโรงเรียนจัดทัศนาจร ก็มีความสุขตามประสาเด็กครับ นอกจากเห็นสัตว์ดังกล่าวข้างต้นแล้ว ยังมีการโชว์การแสดงของสัตว์แสนรู้อีกต่างๆนานาๆ สนุกสนานครับ มีสัตว์ให้ดูทุกชนิด ยกเว้น เหี้ย ตัวนี้ต้องไปหาดูแถวธรรมเนียบ นั่นคือวัยเด็ก ผ่านเวลามานาน เราลืมที่จะไปเที่ยวสวนสัตว์แล้ว ไปเที่ยวห้าง เที่ยวผับ เที่ยวบาร์ซะมากกว่า ผมนึกถึงบรรยากาศเก่าๆนี้ เมื่อวันหยุดที่ผ่านมา (12 ส.ค.) จึงตั้งใจจะไปเที่ยวสวนสัตว์เปิด ซาฟารี เวิลด์ ออกเดินทางตอน 9 โมงเช้า ไปถึงที่หมายประมาณ 9.40 มาถึงเช้านักท่องเที่ยวยังมาน้อย ซาฟารีเวิร์ดมี 2 โซนให้เลือกเที่ยวครับ 1 คือ ซาฟารีเวิร์ด […]

บ้านกรูด ทะเล – สวย – สงบ

ปีใหม่แบบไทยๆ สาดน้ำ ปะแป้ง รดน้ำ ดำหัว ยึดรถเมล์ เผารถ ไล่กระทึบ ยิง ฟัน ฆ่า ฯลฯ กลายเป็นวันประวัติศาสตร์ไปอีกวัน นอกจาก 6 ตุลา , 14 ตุลา, พฤษภาทมิฬ , 7 ตุลา และล่าสุดสดๆร้อนๆ 12 เมษา คนไทยแบ่งเป็นฟักฝ่ายโดยแยกตามสี สีใหญ่ๆมี 2 สี แต่ไม่แน่ใจในอนาคตจะมีสีอะไรเพิ่มเติมอีกหรือไม่ สีน้ำเงินที่โผล่มาแค่วันเดียวก็หายไป อาจจะเป็นสีเฉพาะกิจ แต่จะสีไหนก็ตาม เสื้อผ้าทั้งสองสีของผม ถูกพับเก็บไว้ในตู้มิดชิด ไม่ยอมใส่มันอีกต่อไป (ถึงจะชอบแค่ไหนก็ตาม)   วกมาเรื่องตัวเองบ้างดีกว่า สงกรานต์ปีนี้ก็เหมือนทุกๆทีครับ ..ไปทะเล ผมไม่ได้ไปเยี่ยมแม่ พี่น้อง หรือญาติผู้ใหญ่ในวันสงกรานต์นานแล้ว..(จนลืมไปแล้วว่า วันสงกรานต์ต้องทำอะไรบ้าง ถึงจะถูกต้องตามจารีตประเพณี) จารีตประเพณีที่บังคับให้เราทำอะไรเหมือนๆกันในวันเดียวกันนี่เอง ทำให้เกิดปัญหา~ ปัญหารถติดเพราะต้องออกไปไหว้ผู้ใหญ่ในวันเดียวกัน ปัญหาสถิติคนตาย ปัญหาคนตกรถ อุบัติเหตุ ฯลฯ   […]

เที่ยวขุนแปะ เชียงใหม่

พอย้อนกลับไป ก็พบว่าผมไปเที่ยวทางภาคเหนือเป็นเวลา 3 ปีติดต่อกันแล้ว ไม่ไปก่อนปีใหม่ก็ไปหลังปีใหม่ มนต์เสน่ห์ของภาคเหนือมีให้เที่ยวกันตลอดปีไม่ซ้ำที่กัน ปีนี้ก็เช่นกัน ทุกอย่างต้องมีการวางแผน เรื่องเที่ยวก็เช่นกัน ถึงแม้โพสต์นี้ผมจะโฟกัสไปที่ขุนแปะ แต่ก็จะขอเล่าถึงแผนเล็กๆก่อนมาถึงที่นี่ ก่อนมาที่นี่ผมแวะไปงานวิ่งที่ลำพูนก่อน ระยะเพียง 21 กิโลเมตรไม่เหนื่อยมาก วิ่งเสร็จอาบน้ำทานข้าวเที่ยวต่อได้เลย จากลำพูนแว่บไปเที่ยวที่แม่กำปอง (ผมจะแยกเล่าถึงแม่กำปองอีกทริปหนึ่ง) ก่อนจะมาเที่ยวต่อที่นี่ ขุนแปะ กระท่อมตะวันไรวินทร์ ขุนแปะ ยอมรับว่าไม่ได้ศึกษาข้อมูลอย่างถ่องแท้ว่าขุนแปะหน้าตาเป็นอย่างไร เห็นภาพแว่บๆในกูเกิ้ลก็ประมาณว่าเป็นหมู่บ้านอยู่ในหุบเขา สงบเงียบ ไม่มีอินเทอร์เนต และไร้สิ่งอำนวยความสะดวก และตกลงใจจองแบบงงๆในหน้าเพจของเขา ดูจากแผนที่แล้วระยะทางห่างจากแม่กำปองเพียง 159 กิโลเมตร ใช้เวลาอย่างมากไม่เกิน 2 ชั่วโมง หลังจากศึกษาเส้นทางแล้วก็คิดในใจว่าเหลือๆ หลังจากเที่ยวแม่กำปองเสร็จจึงมุ่งหน้าไปขุนแปะ ขับตามทางหลวงหมายเลข 108 ก่อนจะแยกไปตามทางหลวงชนบทหมายเลข 1013 ทางค่อนข้างดี เนื่องจากไม่ใช่เทศกาล ถนนโล่งวิ่งชิว จนกระทั่งเห็นป้ายปากทางบอกว่า ขุนแปะเข้าไป 20 กิโลเมตร เวลาเหลือๆ ยังไม่เข้าที่พักขอขับเลยไปเที่ยวอุทยานแห่งชาติออบหลวงก่อน .. หลังจากเที่ยวอุทยานแห่งชาติออบหลวงเสร็จ ก็จึงมุ่งหน้าไปขุนแปะ ทางเข้าไปจากถนนใหญ่เป็นทางเล็กๆพื้นคอนกรีต ..เมื่อขับเข้าไปเรื่อยๆ ทางก็เล็กลงเรื่อยๆ […]

BLOG – บล็อค

ชง ชง ชง

ชงหรือไม่ชงไม่รู้ แต่ปีนี้ ตั้งแต่มกราจนถึงมีนา เข้าโรงพยาบาลเดือนละหน หนแรก___มกราคม ไข้หวัด ไอ มีน้ำมูก โรงพยาบาลเพชรเวช หนสอง___กุมภาพันธ์ ไข้หวัด เข้าโรงพยาบาลเดิม หนสาม___มีนาคม ก้นอักเสบ เข้าศูนย์ฟื้นฟูสิรินธร ขอขยายความคำว่า “ก้นอักเสบ” ก่อน ก้นอักเสบนี่ ไม่ใช่รูก้น หรือรูตูดนะครับ แต่เป็นอาการอักเสบเหมือนอักเสบกล้ามเนื้อตรงก้นกบทางซ้าย อาการไม่ได้รุนแรงถึงขนาดใช้ชีวิตไม่ได้ แต่ทำอะไรหนักๆ เ่ช่น เล่นกีฬา วิ่ง หรือเดินขึ้นบันได จะมีอาการเจ็บแปล๊บขึ้นมาทันที! ไปหาหมอ หมอไม่อยู่ เอ้ย หมอเอ็กซเรย์ และให้ยามากินเพื่อดูอาการก่อนสัก 1 อาทิตย์ หากครบอาทิตย์แล้วไม่หาย หรือไม่ดีขึ้นก็ต้องเข้าสู่ขั้นตอนการรักษาต่อไป คือ การทำกายภาพ ก็ไม่รู้ว่าอาการที่เป็นนี่ เกี่ยวอะไรกับปีชงหรือเปล่า แต่ปีนี้เริ่มต้นไม่ดีตั้งแต่ต้นปีละ ~   เสร็จจากนี้ต้องเริ่มทำบุญเยอะๆ แก้ชง

คนตัวเล็กเล็ก

สงครามแย่งอำนาจในบ้านเมืองเรากำลังดำเนินไปอย่างอึมครึม ถึงกรุงเทพจะถูกเซตสถานะให้เป็น Shutdown หรือ Restart  แต่อย่าลืมว่าทุกชีวิตในกรุงเทพก็ต้องดำเนินต่อไป ต้องกิน ต้องใช้ ต้องจ่าย จ่ายหนี้ จ่ายค่าเทอมลูก จ่ายค่ายา จ่ายค่าขนม จ่ายค่าเช่าบ้าน ฯลฯ ชายวัยกลางคนที่ทิ้งบ้านเกิดมาหากินในเมืองใหญ่ที่ถูก Shutdown  ภาระที่แบกไว้บนบ่าดูเหมือนหนักหนา แต่เทียบไม่ได้กับภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบรออยู่ด้านหลัง ลูกและเมียรอเขาอยู่ที่บ้านอย่างมีความหวัง วันนี้เขาจะเจออะไรบ้าง? ของบนหาบจะขายได้หมดไหม? วันนี้จะถูกเทศกิจไล่หรือเปล่า? จะถูกรถเฉี่ยวชนไหม?   ฯลฯ คนใหญ่ๆ โตๆ  เขาคงตัวใหญ่เกินไปที่มองเห็นคนตัวเล็กๆบนถนน

นิทานเรื่อง “กรุ๊บเลือด”

เมื่อคืนนั่งดูรายการเจาะใจ รายละเอียดรายการจะไม่ขอพูดถึง แต่จะพูดถึงบางเสี้ยวที่เขาพูดไว้ในรายการ เขาพูดถึงคนกรุ๊ปเลือดอะไร ควรเน้นบริโภคอาหารประเภทใด และเพื่อให้จำได้ จึงมีเรื่องเล่าสั้นๆ ให้จำได้ง่าย ต่อไปนี้ เมื่่อนานมาแล้ว ในครั้งที่พระเจ้าสร้างโลก คน คือ สัตว์จำพวกแรกที่พระเจ้าสร้างขึ้นมา ในยุคนั้นมีแต่พืชผลไม้ คนกลุ่มนี้ซึ่งเป็นกลุ่มที่ได้ชื่อว่า กลุ่ม A จึงนิยมกินพืชผลไม้ พระเจ้าสร้างคนกลุ่มที่สองขึ้นมา โดยเรียกว่า กลุ่ม B กลุ่มนี้เริ่มรู้จักปลูกข้าว ปลูกข้าวโพด และเลี้ยงสัตว์ จึงนิยมกินอาหารประเภทแป้งได้ คนกลุ่มต่อมา คือ กลุ่ม AB กลุ่มนี้มาทีหลังจึงกินได้ทุกอย่างที่กลุ่ม A และกลุ่ม B ปลูกหรือเลี้ยงไว้ นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนกรุ๊ปเลือด A ควรเน้นบริโภคพืชผลไม้ คนกรุ๊ปเลือด B ควรเน้นบริโภคอาหารประเภทแป้ง ข้าว คนกรุ๊ปเลือด AB บริโภคได้ทุกอย่าง    

ละคร “สี”

ภาพทั้งหมดจากสำนักข่าวต่างประเทศ BBC เคยนึกสงสัยเหมือนกันว่า ทำไมภาพข่าวจากต่างประเทศมันถึงดูดี มีศิลปะ ถ่ายทอดภาพออกมาเป็นอารมณ์มากขนาดนั้น ราวกับไม่ใช่เหตุการณ์จริง ราวกับเป็นการจำลองสถานการณ์โดยนายแบบนางแบบมืออาชีพ .. แต่ไม่ใช่ ภาพนี่ถ่ายจาก เหตุการณ์จริง เจ็บจริง ร้อนจริง ลำบากจริง และน่ากลัวจริงๆ  ..ภาพที่ถ่ายทอดออกสู่สายตาชาวโลกก็เลยสมจริง จริงๆ  ________ จนชาวโลกกลัว “บ้านเรามันบ้านป่าเมืองเถื่อน” ตามที่เขาให้คำนิยาม แต่ช่างแม่งเหอะ ___ ชาวโลกจะมองยังไงก็ช่างแม่ง! มัวแต่ไปแคร์สายตาชาวโลกมากจนไม่กล้วทำอะไร  ไม่ได้ว่าสนับสนุนให้มีความรุนแรงนะครับ แต่เชื่อเถอะแต่ละประเทศมีความแตกต่างกันแน่นอน จะให้ประเทศเราไปทำตามประเทศนั้น ประเทศนี้ มันไม่ได้หรอก เอามาได้ แต่ก็ต้องมาพิจารณาเป็นอย่างๆ และปรับใช้ให้เหมาะสม ___ ถ้าจะเอามาทั้งดุ้น รับรองเละ ต่อภาพจากสำนักข่าว BBC คือเหตุการณ์เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2556 นำโดยนายสุเทพ เทือกสุบรรณ ได้แบ่งมวลมหาชนออกเป็นกลุ่มๆ เพื่อไปยึดสถานที่ต่างๆในกรุงเทพมหานคร รายละเอียดนอกจากนี้จะไม่ขอนำมาเล่าไว้  เพราะเรื่องยังไม่จบ เพียงแต่นำภาพจาก bbc มาแล้วก็เลยอยากอธิบายไว้คร่าวๆ เรื่องราวการประท้วงประจำปี จะจบอย่างไร? จบสวยไหม? […]

สิ่งที่มีค่า

จากวันก่อนที่ขึ้นหัวข้อว่า “ผมกำลังจะเป็นพ่อ”  โอกาสของผม ก็คงสถานะไว้ที่ กำลังจะ..เท่านั้นครับ เพราะเมื่อไปตรวจโดยละเอียด โดยหมอผู้เชี่ยวชาญแล้ว พบว่า เด็กไม่สมบูรณ์ อย่าพึ่งเรียกว่าเด็กดีกว่า เพราะยังไม่เป็นตัวเป็นตนขนาดนั้น หมอใช้คำว่า การปฏิสนธิไม่สมบูรณ์ ทำให้ไม่เป็นตัว เป็นแค่ก้อนเลือดเล็กๆ ซึ่งร่างกายเข้าใจว่าเป็นท้อง เลยแสดงปฏิกิริยาออกมาว่าท้อง รวมถึงขีด 2 ขีดนั่นด้วย หลังจากทราบผลเช่นนั้นแล้ว ก็เกิดความรู้สึกอีกอย่าง เพียงอาทิตย์เดียวก็เกิดความรู้สึกสับสนวุ่นวายในชีวิตมาก ทั้งตื่นเต้น ตกใจ รวมถึงกังวล คิดมาก จนท้ายที่สุด คือ ว่างเปล่า!! หมอนัดขูดมดลูกในอาทิตย์ถัดมา .. สงสารแฟนที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดแต่เพียงผู้เดียว ผู้ชายควรจะรักและเห็นใจแฟนตัวเองให้มาก ความเป็นพ่อเป็นแม่ เราได้มาเท่ากัน แต่คนที่ต้องแบกรับความลำบากและความเจ็บปวด กลายเป็นผู้หญิงต้องรับคนเดียว .. ในที่สุดเราก็กลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง .. และหลังจากนี้ต้องหาเงินมาใช้หนี้ค่ารักษาพยาบาล เบ็ดเสร็จเกือบสามหมื่น!! อาจดูแพง แต่ถ้าบอกว่าเป็นโรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อ ก็มองว่า ราคาเป็นไปตามคุณภาพ .. ถามว่าทำไมไม่ไปรพ.รัฐที่มีราคาถูกกว่านี้ หรือไม่ก็ไปใช้บริการ 30 บาทรักษาทุกโรค ..  ผมคิดว่า ผมไม่ได้เจ็บ […]

เริ่มต้นไม่ดี

รถตู้มุ่งหน้าหน้ารามคำแหงจากเดอะมอลล์งามวงศ์วาน โดยสารผู้คนเต็มอัตรา คือ 15 ที่นั่ง แม้จะมีข่าวเรื่องอุบัติเหตุของรถตู้บ่อยครั้ง และแม้เกือบทุกคนจะเคยได้รับประสบการณ์อันเลวร้ายจากรถตู้ ‘ไม่ว่าจากความหยาบคายของผู้ขับ หรือจากการขับรถที่เหี้ยบัดสบมาก’ มาแล้วก็ตาม ผู้โดยสารก็ยังคงต้องทนใช้บริการต่อไป บางคนเพราะไม่มีทางเลือก หลายคนปฏิเสธไม่ได้ว่ารถตู้มีที่นั่งดีกว่าและเร็วกว่ารถเมล์ จึงจำต้องใช้บริการกันต่อไป เช้าวันนี้เช่นกัน รถตู้โดยคนขับวัยกลางคนที่ผมไม่คุ้นหน้า แต่ดูจากลักษณะการขับรถ ไร้มารยาทและไม่ค่อยคำนึงถึงผู้โดยสาร เหวี่ยงซ้ายเหวี่ยงขวา จี้ และเบรกกระทันหันอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งถึงตึก SCB มี switf ป้ายแดงคันหนึ่งวิ่งเตร่อยู่ข้างหน้าในเลนขวาสุด ดูจากการขับน่าจะป้ายแดงทั้งคนและรถ ขับโดยทิ้งห่างคันหน้าประมาณ 3 เมตร รถตู้ที่วิ่งอยู่ข้างหลังเป็นเดือดเป็นแค้น ราวกับว่าคันหน้าติดสติ๊กเกอร์ด่าแม่มัน ทั้งบีบแตรค้างยาว ทั้งด่า พยายามแซงซ้ายเพื่อไปปาด แต่ซ้ายก็มีรถเลยทำไม่ได้ ทำได้แค่จี้ จี้และเบรก เหมือนกับว่า swift ป้ายแดงคันหน้าตั้งใจยั่วเข้าอีก โดยการเบรกรถค้างทั้งๆที่ข้างหน้ารถว่าง .. เพิ่มความโมโหให้รถตู้เป็นทวีคูณ ทั้งบี้ ทั้งพยายามปาด สุดท้ายรถตู้แซงซ้ายไปได้ แต่ปาดเข้ามาในเลนรถswift คู่กรณีไม่ได้ ได้แค่แซงและเปิดกระจกมองหน้าใส่กันไป ความจริง..ถ้าพี่เขาใจเย็นกว่านี้และคิดถึงการบริการมากกว่านี้หน่อย การทำงานวันนี้คงไม่สะดุดเพราะอารมณ์เน่าๆแบบนี้ และอันที่จริงคนที่รีบแต่ไม่ได้บ่นหรือว่าอะไรเลย คือ ผู้โดยสาร […]

ผมกำลังจะเป็นพ่อ!

ช่วงความเปลี่ยนแปลงของชีวิตอีกหนึ่งอย่างกำลังเกิดขึ้นกับผม เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ทั้งชีวิตและจิตใจไปตลอดกาล ความเปลี่ยนแปลงนี้มีเกือบทุกคน และมีกันมานานมากแล้วตั้งแต่โบราณ แต่เรื่องอย่างนี้ไม่เกิดขึ้นกับใครย่อมไม่รู้หรอกครับ ผมกำลัังจะบอกว่า “ผมกำลังจะเป็นพ่อคน” อยู่กับแฟนมานานกว่า 3 ปี คุยกันตลอดเวลาว่า สำหรับเรา ลูกนะ มีก็ได้ ไม่มีก็ไม่เป็นไร แต่ยิ่งแก่ตัวขึ้นก็ยิ่งรู้สึกว่า “โดดเดี่ยว” ลังเลใจระหว่าง ใจหนึ่งก็อยากมี แต่อีกใจก็กลัว .. ..กลัวว่าเราจะเลี้ยงเขาให้ดีได้ไหม? ..กลัวว่าถ้าเราว่าลูกแล้วลูกไม่ฟัง เราจะทำยังไง? ..กลัวว่าลูกโตมาจะเป็นคนดีไหม? ..กลัวว่า ฯลฯ ความกลัวสารพัดจะกลัว ประเดประดังเข้ามาหลังทราบข่าวว่าแฟนท้องได้ 2 เดือน เราเริ่มระแคะระคายว่าท้อง เมื่อผ่านไป 1 เดือน แฟนบอกเมนส์ไม่มา อาการเมนส์ไม่มาใช่ว่าจะมีสาเหตุมาจากท้องอย่างเดียว อาจจะเพราะเครียด หรืออายุที่มากขึ้นก็ได้ แต่เมื่อเริ่มเข้าเดือนที่ 2 เมนส์ก็ยังไม่มา และที่สำคัญ แฟนมีอาการแปลกๆที่บ่งว่าอาจจะท้องได้ นั่นคือ หงุดหงิดง่าย อารมณ์แปรปรวน เคลื่อนไส้ และปวดท้องน้อย เพื่อให้หายสงสัย จึงตัดสินใจซื้ออุปกรณ์ตรวจครรภ์ด้วยตนเองมาตรวจ และผลก็เป็นไปดั่งที่นึกหวั่น นั่นคือขึ้นมา 2 ขีด […]

สุขภาพดี .. อาหารต้องดี

  เสาร์-อาทิตย์นี้ดีหน่อย แม้จะเป็นปลายเดือนที่แสนแร้นแค้น แต่แฟนก็ยังสามารถหาอาหารดีๆให้เราได้ทาน ไม่ว่าจะเป็นข้าวผัดปลาเค็ม และผัดหมี่โคราชใส่กุ้ง ..อร่อย และได้คุณค่าทางอาหารกว่าที่ซื้อทานตามร้าน เพราะเราเลือกน้ำมันเอง วัตถุดิบที่คัดสรรอย่างดี.. :0  

วันแม่ ’56

วันแม่ปีนี้ ได้โทรคุยกับแม่ด้วยเรื่องต่างๆนานาสารทุกข์สุขดิบ แม้ไม่ได้กราบ ไม่ได้ใกล้ ไม่ได้ไปหา แต่น้ำเสียงที่ถ่ายทอดจากแม่ผ่านโทรศัพท์ ก็พอให้หายคิดถึง และพอให้รู้สึกพิเศษในวันพิเศษเช่นวันแม่ แม้ไม่เคยได้ยินจากปากแม่หรือปากของผมว่า “รัก” แต่ความเข้าใจของเราแม่ลูกตรงกัน

PASSION

ตารางฝึกฮาล์ฟมาราธอน

วิ่งให้เข้าเส้นชัยใครก็วิ่งได้, แต่วิ่งให้เข้าเส้นชัยแบบสบายๆ นี่ต้องมีตารางฝึก ไปได้ตารางฝึกจากพันทิปมา มีตารางวิ่งย่อมดีกว่าวิ่งลอยๆ ซึ่งนอกจากจะไม่ได้ผลที่ดีกว่าแล้ว ยังอาจเจ็บตัว บาดเจ็บอีก คำแนะนำจากจขกท. CT- Cross train เป็นกิจกรรมที่ทำในวันที่ไม่ได้วิ่ง เลือกกิจกรรมที่เพิ่มอัตราการเต้นของหัวใจ (cardio workout)ยาวประมาณ 30 นาที เช่น ขี่จักรยาน ว่ายน้ำ TT- Time Trial วิ่ง warm up 1.6km จากนั้นวิ่ง pace (ความเร็วในการเคลื่อนที่ปกติ หมายถึงระยะเวลานาทีที่ใช้วิ่ง/เดินต่อหนึ่งกิโลเมตร) สบายๆ จากนั้นจับเวลาในการวิ่งเร็ว เป็นระยะทาง 3.2km แล้วพยายามวิ่งให้เร็วขึ้นสำหรับ TT ครั้งต่อไป R&R Run-Rest & Recovery run วิ่ง 4.8km – 6.4km ที่ pace สบายๆ ไม่ต้องรีบเร่ง ทุก ๆ 4 […]

Morning Trail Run

ทุกวันนี้ถ้ามีโอกาสไปต่างจังหวัด ต้องไม่พลาดที่จะหยิบรองเท้าวิ่งและชุดสำหรับวิ่งไปด้วย เพราะเป็นโอกาสที่จะได้สัมผัสกับสนามวิ่งใหม่ๆ บรรยากาศใหม่ และที่สำคัญได้ออกกำลังกายด้วย ครั้งนี้เช่นกันครับ วิ่งรอบฝายเก็บน้ำที่มีระยะรอบประมาณ 1 กิโลเมตร เวลา 6 โมงเช้าแดดก็เริ่มมาละ ไม่ได้ถ่ายฝั่งที่เป็นฝายเก็บน้ำนะครับ ถ่ายแต่บรรยากาศรอบๆ ที่เป็นทุ่งนา ต้นไม้ นี่คือกองเชียร์ข้างทาง แต่บางจุดกองเชียร์ก็เข้ามาในเลนส์วิ่งแบบนี้! ดูเส้นทางสำหรับวิ่งซะก่อน ..นี่มันวิ่งเทรลชัดๆ แต่บางจุดถนนก็ดี มีต้นไม้เป็นซุ้ม บรรยากาศโดยรวมสดชื่น เขียวชะอุ่มครับ ต้นข้าวได้น้ำใหม่ กำลังเติบโตอยู่เต็มทุ่งสุดลูกหูลูกตา เวลาอาจไม่ดีนัก แต่ระยะทางเป็นที่น่าพอใจ ทริปหน้าไปวิ่งที่ไหนดี..

ให้อภัยตัวเอง แล้วเริ่มต้นใหม่

ถึงวันนี้(11/07/59) ผมก้าวเข้าสู่การวิ่งมาแล้ว 5 เดือน วิ่งต่อเนื่องทุกอาทิตย์ เฉลี่ยอาทิตย์ละ 20 กิโลเมตร หากยังวิ่งแบบเดิมๆ ฝึกแบบเดิมๆ ก็จะได้ผลเท่าเดิม คือ วิ่งต่อเนื่องได้แค่ 10 กิโล มาถึงเดือนนี้ (กรกฏาคม) ซึ่งเป็นเดือนเกิดของผมเอง ตั้งใจว่าจะฝึกวิ่งทุกวัน อาจจะไม่ได้ถึง 10 กิโล แต่อยากให้ได้ความต่อเนื่อง เพื่อฝึกกำลังขา แต่พอเข้าเดือนกรกฏา ฝนก็ตกเกือบทุกวัน มีผลให้ความตั้งใจต้องล้มไม่เป็นท่า ถึงอย่างไร เมื่อมีโอกาสต้องรีบเข้าสู่โหมดความตั้งใจเดิมให้ได้ “ให้อภัยตัวเอง แล้วเริ่มต้นใหม่” เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ไปวิ่งที่กระทรวงสาธารณสุข และนี่คือเวลาที่ดีที่สุดเท่าที่เคยวิ่งมา เราต้องดีขึ้นเรื่อยๆ

ฝากรอยเท้า ​ณ ปราณบุรี

เป็นทริปที่ 4 ของ Recon tour ทริปนี้มุ่งหน้าหาทะเลของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ นั่นคือ ปราณบุรี เป็นทริปเลี้ยงส่งโค๊ชอาร์ม โค๊ชประจำทีมและถือเป็นการท่องเที่ยวของทีมอีกครั้งอีกด้วย งานนี้มีเยอะคนที่สุดเท่าที่เคยจัดไปเที่ยวมา นั่นคือ มากันถึง 17 คน กับรถ 4 คันๆละ 4 มี 1 คันที่นั่งกันถึง 5

10 กิโลแรกในชีวิต

ที่ขึ้นหัวว่า “สิบกิโลแรกในชีวิต” นี่ไม่ได้หมายถึงน้ำหนักตัวนะครับ lol. จากคนที่วิ่งแค่ 500  เมตรก็นั่งหอบ ณ วันนี้วิ่งมาถึง 10 กิโลเมตรได้อย่างไร ? ผมจะเล่าให้ฟัง

เรื่องสั้น

อาจารย์แลกเกรด

เด็กชายบุญมายืนหน้าซีดหน้าห้องอาจารย์ใหญ่ สักพักมีเสียงเรียกให้เข้าไปข้างใน ด้านในห้องไม่กว้างนัก เพดานมีพัดลมหมุนเอือยๆ หน้าต่างทุกบานเปิดกว้าง  ลมโชยผ้าม่านปลิว รอบๆห้องประดับประดาด้วยภาพ และถ้วยรางวัลต่างๆที่รร.เคยได้รับมาในอดีต “ว่าไง เด็กชายบุญมา” อ.ใหญ่ทักเมื่อบุญมาโผล่เข้าไปในห้อง “อาจารย์ใหญ่ครับ ผมไม่อยากเรียนซ้ำชั้นอีกแล้ว ป. 6 ผมซ้ำมา 1 ปีแล้วนะครับ” “แต่คะแนนเธอไม่ถึงเกณฑ์นี่ จะให้อาจารย์ทำยังไง” อาจารย์ใหญ่ พูดพลางขยับเก้าอี้ ลุกเดินมายังบุญมา “แต่ความจริงแล้ว เธอก็ขาดไม่กี่คะแนนหรอกนะ แค่ 4-5 คะแนน” อาจารย์ใหญ่เดินมาด้านหลังที่บุญมานั่ง วางมือทั้งสองข้างบนบ่าบุญมา แล้วพูดต่อ “ถ้าเธออยากจะผ่านจริงๆ ก็สามารถทำได้ แต่มีข้อแม้..” เย็นวันนั้นบุญมากลับบ้านช้ากว่าปกติ แต่ก็ไม่มีใครสนใจจะถามอะไร นอกจากจะถามว่าปีนี้บุญมาสอบผ่านชั้นป. 6 หรือไม่ “ผ่านครับ” บุญมาตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ผมสอบผ่านแล้วครับพ่อ พ่ออย่าลืมสัญญานะ ที่บอกว่า ถ้าผมสอบผ่าน จะขออะไรก็ได้” “เออ พอจำได้ ว่าแต่ลูกจะเอาอะไรละ” “พ่อให้จริงๆนะ” “เอาน่า พอพูดแล้วไม่คืนคำ” “ผมขอ..ไอ้โต้งของพ่อนะพ่อ” “ห่ะ? ..เอ็งว่ายังไง” […]

รักของพ่อ

ชายชราวัย 60 ต้น กับสิ่งที่แกทำทุกวันที่หลายคนไม่ค่อยจะเข้าใจ ลุงสนคนเก็บขยะ กับสิ่งที่แกทำมากว่า 10 ปีทุกๆเช้าหลังจากตระเวนเก็บขยะซึ่งแกต้องตื่นตั้งแต่ตี 4-5 เพื่อออกไปเก็บขยะ แกจะซื้อขนม ตุ๊กตา หรือของเล่นเล็กๆน้อยๆ มาฝากเด็กๆในละแวกบ้านเสมอ บางวันแกอดข้าว แต่ก็ไม่เคยอดที่จะมีของฝากสำหรับเด็กๆ ลุงสน เป็นใคร ทำไมถึงต้องอดเพื่อให้เด็กๆที่ไม่ใช่ลูก? ลุงสนประสบความล้มเหลวกับชีวิตครอบครัวภรรยาแกหนีไปกับชายคนใหม่ แต่เพียงเวลาไม่ถึงปี เธอคนนั้นก็กลับมา และเพียงเวลาไม่ถึงปีอีกเช่นกัน เธอคนนั้นก็จากไป พร้อมทิ้งของต่างหน้าไว้ให้ระลึกถึง นั่นคือ ลูก แกไม่เคยมีความคิดเลยว่า เด็กคนนี้เป็นเลือดเนื้อเชื้อสายแกหรือไม่ แกเลี้ยงดู ทะนุถนอม ให้ความรักอย่างที่พ่อแม่จะพึงให้ได้แก่ลูกคนหนึ่ง เด็กหญิงเติบโตมาด้วยความรักจากบิดาและบรรดาญาติๆในละแวกนั้น ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านที่ว่าแกเลี้ยงลูกของชู้ แกไม่สนใจ ความรักที่มอบให้ลูกสาวคนนี้ยิ่งใหญ่เหลือเกิน พอเด็กหญิงเลยวัย 4 ขวบได้เพียงไม่กี่เดือน ผู้เป็นแม่ได้กลับมาอีกครั้ง เสียงทัดทานของลุงสนไร้น้ำหนักยิ่ง เธอกลับไปแล้ว..พร้อมกับเด็กหญิงผู้เป็นดวงใจ ลุงสนร่ำไห้..และตั้งแต่นั้นมา ความรักที่แกเคยมีให้กับเด็กคนนั้นเท่าไร แกก็เฝ้ามอบให้กับเด็กในละแวกบ้านทุกวัน หลายคนมองว่าแกเป็นผู้ให้อย่างเดียว ไม่เคยได้รับ แต่แท้จริงแล้ว แกรู้สึกอยู่เสมอว่าสิ่งที่แกได้รับนั้นมากกว่าของที่ได้ให้แก่เด็กๆ ..แกได้รับอะไร ??รอยยิ้มและความสุขของเด็กๆ นั่นคือสิ่งที่แกได้รับมาตลอดเวลากว่า 10 ปี … […]

คำขอโทษจากคนเลวที่รักเธอ

จะให้นั่งรออย่างนี้อีกนานไหมนะ..แต่เอาเถอะ ถึงจะหนาว เหนื่อย เมื่อย และน่ากลัวขนาดไหน คงไม่เทียมเท่ากับความผิดที่เราทำ.. ความผิด มันเริ่มจากความเข้าใจผิดเราเข้าใจผิดมาตลอดว่า สีที่เธอชอบคือสีเขียว อาหารที่เธอชอบ คือ สลัด และวันที่เธอเกิดคือ ๒๐ ตุลาข้อมูลที่ได้มานี่ ยืนยันจากเพื่อนเธอ เมื่อครั้งที่เราเริ่มจีบเธอแรกๆ ใครจะรู้ว่าข้อมูลเหล่านี้ ไม่ใช่ข้อมูลของเธอ แต่เป็นข้อมูลของเพื่อนเธอคนนั้น เมื่อครบ ๑ ปีที่คบหา และครบรอบวันเกิดเธอ (ที่เราเข้าใจผิดมาตลอด) ตั้งใจจะเซอรืไพร้สเธอเล็กๆ ด้วยของที่เธอชอบ ในวันที่เธอเกิด.. แผนการณ์เป็นไปตามคาดทุกอย่าง เธอตกใจ และหลังจากนั้นควรจะตื่นตันใจ แต่เธอโกรธ!และหลังจากนั้น เราก็ไม่พบ ไม่ได้พูด ไม่ได้คุยกันอีกเลย.. อภัยให้เราเถิด..เราจะยืนท่ามกลางสายฝน ความหนาว ความน่ากลัวของค่ำคืนอันมืดมิด จนกว่าเธอจะเห็นใจ จนเธอจะเข้าใจ หน้าบ้านติดถนนใหญ่ รั้วขนาดสูงบังจนไม่สามารถให้เธอมองลอดจากช่องหน้าต่างมาดูได้ว่า มีใครเขายืนสำนึกผิดอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่หัวค่ำ ที่ฝนยังไม่ลงเม็ด จนถึง ๕ ทุ่มที่ฝนกระหน่ำเทอย่างไม่ลืมหูลืมตาแล้ว เธอยังไม่สงสารเราอีกเหรอ เธอรู้ไหม…เราหิวเหลือเกิน เรากลัวเสียงฟ้าผ่า เสียงฟ้าร้อง มันเหมือนฟ้าจะลงโทษคนผิด เราผิด เราสำนึกแล้ว..ขอได้ผ่อนโทษจากหนักเป็นเบาด้วยเถิด […]

คนที่ฆ่าฉัน

ฉันเกิดมาท่ามกลางบ้านหลังโต ทุ่งหญ้า คนรัก ความอบอุ่น แต่เมื่อฉันเริ่มโตขึ้น ฉันเริ่มรับรู้ถึงรังษีความชิงชัง เพียงไม่รู้ว่ารังสีนี้มันมาจากไหน เพราะคนรอบข้างล้วนเป็นคนที่รัก เอ็นดูฉันยิ่ง บ้านหลังนี้ประกอบด้วย คุณพ่อ คุณแม่ คุณย่า คุณป้าอรผู้ดูแลฉัน พี่แองจี้ เพื่อนเล่นของฉัน และน้าสมพรคนดูแลสวน ฉันชักกลัวกับความรู้สึกถึงรังษีแย่ๆนั่นอีกแล้ว มันจะทวีความรุนแรงทุกครั้งที่ฉันเล่นกับพี่แองจี้ และหัวเราะเสียงดัง ฉันรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ถึงกับต้องหันไปดู แต่สิ่งที่พบกับเป็นรอยยิ้มจากสมาชิกในครอบครัว คุณพ่อ ไม่นะ ท่านออกจะรักฉันขนาดนั้น คุณแม่ พาฉันไปเที่ยวทุกอาทิตย์ คุณย่า ถึงแม้ท่านจะรำคาญเวลาที่ฉันเสียงดัง แต่ยืนยันว่าท่านเป็นคนแก่ใจดีคนหนึ่ง คนป้าอร แม้ไม่มีเชื้อสายทางญาติกับบ้านนี้ แต่ระยะเวลาที่แกอาศัยอยู่ในบ้านคงเป็นเครื่องการันตีได้ ปีนี้เข้าปีที่ ๘ แล้ว น้าสมพร คนสวน น้อยครั้งที่แกจะขึ้นมาในบ้านหลังนี้ ฉันจึงไม่รู้จักแกมากเท่าไร รอยยิ้มจากปากของแก คุณแม่บอกหายากพอๆกับความสัตย์ซื่อของนักการเมือง..นักการเมือง ใครนะ นักการเมือง พอคิดถึงชื่อนี้ทีไร ทำเอาหายใจไม่ออกทุกที คงเป็นชื่อของยักษ์ตัวใดตัวหนึ่งในนิทานก่อนนอนที่พ่อชอบเล่าให้ฟัง ฉันจะไม่ใส่ใจถึงรังสีนั่น ฉันอาจคิดไปเอง ฉันกำลังมองโลกในแง่ร้ายรึ หรือฉันชอบคิดมาก ไม่นะ ฉันชอบคิดน้อยๆ แต่ความรู้สึกนั่นมันแรงจริงๆ […]

ของมือสอง

เรื่องมันเริ่มที่ตลาดนัดสะพานพูทธ เจ้าของเรื่องชื่อต๋องไอ้ต๋องกับแฟนชอบไปเดินตลาดสะพานพุทธมาก และร้านที่มันชอบไปหมกตัวอยู่นานๆ คือ ร้านรองเท้ามือสอง (มือสาม มือสี่ หรือมือห้าก็มี) ครั้งหนึ่ง เจ้าต๋องได้รองเท้ามาคู่หนึ่ง เป็นรองเท้าหนังสีน้ำตาล มันภาคภูมิใจมาก เพราะทั้งสวย และยังดูดีอยู่ มันอุตส่าห์เอามาอวดเพื่อนๆที่หออย่างภาคภูมิใจ ด้วยความใหม่ ถ้าเทียบกับราคาที่ให้ไป คุ้มมากๆ คืนนั้นต๋องกลับห้องไปด้วยความอิ่มใจเช้าต่อมา มันก็ใส่ไปอวดเพื่อนๆที่มหาลัย ให้เพื่อนๆทายว่า ราคาเท่าไร พอเพื่อนๆตั้งราคาสูงลิ่บ มันก็เฉลยด้วยราคาที่ทุกคนคาดไม่ถึง แต่ต๋องเป็นคนที่เห่อของ แต่ไม่รักษาของ วันนั้นมันพารองเท้าคู่นั้นกลับหอด้วยสภาพที่มอซอ สะบักสะบอมพอสมควร ปกติก่อนจะใส่นั่นแหละถึงทำความสะอาดอีกครั้ง คืนนั้นเลยทิ้งรองเท้าคู่โปรดให้มอมแมมซะอย่างนั้น ต๋องเล่าว่า ประมาณตี 2 กว่าๆ เกือบตี 3 มันได้ยินเสียงตะกุกตะกักตรงหน้าประตู ทีแรกไม่ใส่ใจ คงเป็นแมวข่วนหน้าประตู แต่คิดได้ว่าที่หอเขาห้ามเลี้ยงสัตว์ ก็ชักแปลกใจ แต่ด้วยความง่วง นอนต่อด้วยท่านอนคว่ำหน้าบนเตียง สักพักเสียงตะกุกตะกักก็ดังขึ้นอีก ครั้งนี้ดังขึ้นกว่าเดิม!ต๋องชักรำคาญ หันหลังกลับไปดู ทั้งที่ยังนอนคว่ำหน้าบนเตียงภาพที่เห็นคือ มีเงาตะคุ่มๆ กำลังทำอะไรสักอย่างใกล้ประตู ด้วยความกลัว ต๋องเอาผ้าห่มคลุมหัวนอนคลุมโปงจนถึงเช้า คืนต่อมา เจ้าต๋องชักปอด แต่ต้องนอนคนเดียว เพราะชวนเพื่อนคนไหนไม่มีใครยอมมานอนด้วย […]

ตัวตาย ตัวแทน

ในค่ำคืนเดือนมืด ผมยังคงจับพวงมาลัย มองไปข้างหน้าท่ามกลางทางที่มืดสนิท ข้างทางมีป่าไม้ สลับกับทุ่งนาร้าง เวิ้งว้างในหน้าแล้ง กว่า 10 ปีที่ผมไม่ได้เจอกับเพื่อนๆสมัยเรียนประถม เป็นครั้งแรกหลังจากที่เราแยกย้ายกันมาที่จะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ต้องขอบคุณไอ้กิ่ง และไอ้ยศที่มันเป็นคนริเริ่มจัดงานเลี้ยงรุ่น ทั้งยังอุตส่าหติดต่อเพื่อนๆเราในรุ่นจนครบ พรุ่งนี้ตอนเย็นงานเลี้ยงอันอบอุ่นจะเริ่มขึ้น ผมรีบเคลียร์งานที่ค้างทั้งหมด แล้วบึ่งรถตามเพื่อนๆที่ล่วงหน้าไปก่อนกันแล้ว เส้นทางนี้ เมื่อก่อนเป็นทางที่ใช้วิ่งเป็นประจำ ดังนั้น แม้จะเป็นเวลากลางคืนก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับผม แม้จะไม่ได้ใช้เส้นทางนี้แล้วกว่า 10 ปี แต่ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม มีเพียงต้นไม้ และทุ่งนาอันเวิ้งว้างที่เปลี่ยนแปลงไปบ้างตามฤดูกาล ขณะนาฬิกาบนหน้าปัด บอกเวลาตีหนึ่ง ผมรู้สึกง่วงเล็กน้อย อยากจะหาปั้มงีบสักแห่ง แต่ทางข้างหน้ายังเป็นทุ่งร้างสลับป่าเช่นเดิม เส้นทางนี้หากไม่ชินทาง ให้เกิดความน่ากลัวอย่างยิ่ง เพราะเวลาขณะนี้ ยากที่จะหารถวิ่งบนท้องถนนเป็นเพียง ราวกับว่ามีเราเพียงคันเดียวที่กำลังเดินทางในค่ำคืนนี้ ความรู้สึกปล่าวเปลี่ยวเริ่มทวีขึ้นทุกที ผมเริ่มเหยียบคันเร่งขึ้น เพื่อให้เจอเพื่อนร่วมทางบนท้องถนนบ้าง หรืออย่างน้อยเจอหมู่บ้านบ้างก็ดี เพราะขณะนี้มีเพียงความมืดและป่า ขณะที่ผมพยายามเร่งความเร็วอยู่นั่นเอง ผมเหลือบดูกระจกหลัง ปรากฏมีรถคันหนึ่งวิ่งจากระยะไกล  และด้วยความเร็ว รถคันนั้นค่อยๆใกล้ผมมากขึ้น มากขึ้น จนแซงหน้าผมไป ขนาดผมวิ่งที่ความเร็ว 120/ชม รถคันนั้นยังแซงผมไปได้  ผมไม่คิดจะขับตาม คงขับไปเรื่อยๆ จนรถคันดังกล่าวลับตาไป ไม่ทันที่คันหน้าลับตา […]

เสียงจากความมืด

คงเคยได้ยินมาบ้างแล้วนะครับ กรณีที่เพื่อนหรือคนที่เรารู้จักเสียชีวิตไปแล้ว แต่เรายังไม่ได้ลบเบอร์เขาออกจากมือถือของเรา แล้วเวลาดึกของวันหนึ่ง ก็มีโทรศัพท์ดังขึ้น ขณะงัวเงียจะรับโทรศัพท์อย่างเคยชิน แว่บหนึ่งก็มองหน้าจอมือถือ ยังไม่คิดอะไร ยกโทรศัพท์มาประกบที่ข้างหู แต่ไม่ทันโทรศัพท์จะถึงหูและฟังเสียงปลายสาย ก็เอ่ะใจ..จึงดูหน้าจอมือถืออีกครั้ง แล้วชื่อที่ปรากฏในหน้าจอนั้นคือ .. คนที่เสียชีวิตแล้ว กดวางแล้วโยนโทรศัพท์นั้นทิ้งทันที.. ยังไม่ทันได้ฟังและพูดอะไรเลย และหลังจากวันนั้นก็ได้สอบถามไปยังญาติผู้เสียชีวิต ได้รับข้อมูลว่า สิ่งของส่วนตัวผู้ตายส่วนใหญ่ ถ้าไม่เผาไปพร้อมกับศพ ก็ถวายวัดหมดแล้ว.. ! เรื่องประมาณนี้ คงเคยได้ยินได้ฟังบ้างใช่มั้ยครับ แต่เรื่องที่จะเล่านี้ คล้ายๆกัน แต่มันมีมากกว่านั้นครับ เกิดขึ้นกับไอ้แจ๊ส.. ไอ้แจ๊ส พ่อเป็นตำรวจ แม่เป็นครู เป็นรุ่นน้องผมประมาณ 2-3 ปี ผมรู้จักไอ้แจ๊สจากพี่ชายของมัน พี่ชายมันเป็นเพื่อนผม เมื่อก่อนผมชอบไปค้างที่นั่น ดึกๆ เวลาหิว ไอ้แจ๊สทำหน้าที่เป็นพ่อครัวที่ดีเสมอ หลังจากถูกพี่มันบังคับและขู่ (ถ้าเมิงไม่ทำนะ กูจะบอกพ่อว่ามึงสะสมหนังโป๊) แจ๊สจึงลวกมาม่าให้พวกเรากินอย่างจำยอม แจ๊สมีเพื่อนเยอะมาก ทั้งหญิงและชาย ชอบพามาแนะนำให้รู้จักอย่างไม่ซ้ำหน้า เพื่อนส่วนใหญ่เป็นเพื่อนเที่ยว เพื่อนกินมากกว่า แต่ในที่สุด แจ๊สก็ได้เพื่อนตาย..! ตอนที่เพื่อนคนนี้ตาย แจ๊สไม่สามารถไปร่วมงานศพได้ เพราะงานศพจัดที่ต่างจังหวัดทางภาคเหนือค่อนข้างไกล และกระทันหัน […]

เจ้าหญิงสุคันธา # 3

นานมาแล้ว..มีเจ้าหญิงพระองค์หนึ่งเธอเป็นพระธิดาองค์เดียวของพระราชาผู้ยิ่งใหญ่ในแคว้นอี้เทียน ทรงมีพระนามว่า เทียนฟู่ เป็นพระราชาหม้ายมาหลายปี พอเจ้าหญิงมีอายุ 20 ปี พระราชาทรงประสงค์จะให้เธอมีพระสวามีด้วยความที่ตลอดเวลา 20 ปี เจ้าหญิงไม่เคยพบปะสนทนาพูดคุยกับชายใดเลย พระนางจึงรู้สึกตื่นเต้น และขณะเดียวกันก็รู้สึกกลัวที่จะต้องคุยกับบุรุษเพศ “บุรุษนี่ เขาพูดจากันยังไงน่ะ?” เธอถามหญิงรับใช้หญิงรับใช้คนที่หนึ่งซึ่งมีอายุเท่าองค์หญิงทูลว่า “ชื่อว่าบุรุษนั้น เป็นผู้ที่มีความอ่อนโยน ให้เกียรติต่อสตรีเสมอ คำพูดทุกคำล้วนเปี่ยมด้วยคำอ่อนหวาน”“บุรุษมีแต่คำพูดเหลาะแหละเชื่อถือไม่ได้ คำพูดจาไม่ได้ต่างจากร่างกายที่กระด้างของเขาเลย” หญิงรับใช้วัย 25 กล่าวบ้าง“บุรุษทุกคนคอยแต่หาโอกาสจากสตรีเพศ คิดแต่เรื่องลามกสกปรก” หญิงรับใช้วัย 30 กล่าวองค์หญิงรู้สึกสับสนกับคำตอบที่ขัดแย้งกัน จึงถามยังหญิงรับใช้ที่สูงวัยบ้าง“อันบุรุษหรือสตรีหามีความแตกต่างกัน ด้วยทั้งสองต่างเป็นมนุษย์คนหนึ่งเช่นกัน บุรุษหรือสตรีจะดีหรือไม่ดี ก็เพราะตัวของเขาเองหาเกี่ยวกับเพศไม่ เพียงเพราะบุรุษคนเดียวที่เราได้รู้จัก ไม่อาจตัดสินบุรุษทั้งโลกได้ และไม่ควรทำอย่างนั้น..” เจ้าหญิงทรงพอพระทัยกับคำตอบนี้มาก เพราะทำให้พระองค์เปลียนทัศนคติที่เคยมีต่อบุรุษใหม่ บุรุษไม่ใช่คนที่น่ากลัวอย่างที่เคยคิด เมื่อข่าวเรื่องการประกาศหาคู่สมรสขององค์หญิงกระจายออกไป เจ้าชายตามเมืองต่างๆ ก็ต่างจัดขบวนมาสู่ขออย่างมิคาดสาย เมื่อมีมาก เพื่อความยุติธรรม พระราชาจึงตรัสในสมาคมนั้นว่า..”เนื่องจากเจ้าชายมากมายต่างมาสู่ขอองค์หญิง เรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ทุกท่านให้ความรักต่อธิดาของเรา แต่เพื่อให้ได้คนที่เหมาะสมกับธิดาของเรามากที่สุด สมบัติใดๆอย่างอื่นเราไม่ต้องการ เราต้องการคนที่มีความรักต่อธิดาของเราอย่างแท้จริง” มีเสียงจอแจของเหล่าบุรุษผู้มาแสดงตนเพื่อขอเป็นราชบุตรเขยเสียงเหล่านั้นถูกสะกดให้เงียบด้วยเสียงอันน่าเกรงขามของพระราชา “ห่างจากเมืองนี้ ชั่วภูเขา 12 ลูก มีสวนดอกไม้อันกว้างใหญ่ ณ […]

อยากเอาเธอนั้นไปลอยทะเล

จักฤชนั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่า สายตาแม้จะเพ่งพิศไปยังหน้าจอ ทว่าใจได้ทะลุจอล่องลอยไป ณ ที่ไกลแสนไกล เขาใฝ่ฝันถึงวันหยุดพักผ่อนยาวที่ได้ไปใช้ชีวิตกับธรรมชาติที่เขาชื่นชอบ ทะเล ภูเขา ต้นไม้ น้ำตก และเธอคนนั้น

จ่าฝูง

ลูกแพะอ้อยอิ๋งยืนเลียแผลให้แพะผู้แม่ ซึ่งนอนหายใจรวยริน สีหน้าบ่งถึงความเหนื่อยล้าและเจ็บปวด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เกินการคาดคิด ขณะที่ทุกคนหลับสนิท สุนัขจรจัดตัวหนึ่งเตร็ดเตร่ตามทางเล็กๆมา กระทั่งถึงบ้านเธอ กลิ่นสิ่งมีชีวิตเชื้อเชิญให้มันกระโจนข้ามรั้วเข้ามา ด้วยความเหนื่อยล้าจากเมื่อกลางวัน ทำให้เธอไม่ได้ยินเสียงผู้บุกรุก เธอรู้สึกตัวอีกที เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่น่องขาซ้าย เมื่อลืมตาขึ้น เธอหวีดร้องสุดขีด สุนัขจรจัดพยายามลากเธอออกไปด้านนอก โชคยังดี เสียงที่หวีดร้องของเธอไม่ไร้ผลเสียทีเดียว ฝูงแพะหลายสิบตัวแตกตื่นด้วยเสียงนั้น วิ่งออกมาจากที่พัก แม้ไม่มีอาวุธคือเขี้ยวอันแหลมคมอย่างสุนัข และถึงแม้มีเขาอันแข็งแกร่ง แต่ด้วยพื้นฐานเป็นผู้ที่ไม่นิยมความรุนแรง หมู่แพะเหล่านั้น จึงได้แค่กระโจนไปข้างหน้าขู่สุนัขให้ล่าถอยไป ผลจากการจู่โจมของสุนัขจรจรไร้หัวนอนปลายเท้าครั้งนี้ ทำให้แม่แพะบาดเจ็บสาหัสถึงขนาดเดินไม่ได้ ผู้ที่รับภาระจึงตกมาแก่แพะผู้ลูกวัย ๑ ขวบเศษ ทุกๆเช้าแพะผู้ลูกจะลัดเลาะตามชายทุ่ง หลังจากกินหญ้าจนพอแล้ว ก็เลือกเด็ดยอดหญ้าอ่อนๆคาบไปฝากแม่แพะด้วย และทุกวัน ลูกแพะจะเฝ้าดูแลเลียแผลให้แพะผู้แม่อยู่ไม่ห่าง วันแล้ววันเล่าลูกแพะยังคงปฏิบัติเช่นเดิม แม่แพะเองก็มีสุขภาพที่แข็งแรงขึ้น แผลหายดีเกือบปกติ แต่ยังไม่สามารถยืน เดิน วิ่งได้เหมือนอย่างเมื่อก่อน แต่เคราะห์กรรมของแพะแม่ลูกดูเหมือนยังไม่หมดสิ้น วันนั้นท้องฟ้ามืดครื้ม ฝนทำท่าจะตก แต่แม่แพะยังไม่มีอาหารตกถึงท้องเลย แม้เวลาจะล่วงเลยเวลาเที่ยงไปแล้ว ทุกวันลูกแพะจะกลับมาก่อนเที่ยง ดูแลแม่ และจะออกไปอีกทีเมื่อบ่ายคล้อย ยิ่งคิดยิ่งเป็นห่วง แม่แพะนอนชะเง้อดูต้นทางลูกอย่างห่วงใย ซึ่งเธอสามารถทำได้แค่นั้น เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ จนเข้าสู่เวลาเย็นย่ำ ความมืดเริ่มปกคลุมทั้วพื้นที่ […]

วันนี้ผมไม่ตอแหล

ในชีวิตประจำวันที่ซ้ำซาก ผมเลือกที่จะตื่นตอน ๖ โมงเช้า เพื่อดูข่าว และดื่มกาแฟ แดดตอนเช้ามีอะไรน่าพิศมัย ทำไมใครต่อใครอยากให้ตื่นเช้านัก ..เข้างานตอน ๙ โมง จะรีบไปทำไม ข่าวตอนเช้า มีแต่ข่าวเน่าๆ ไม่ฆ่าข่มขื่น ก็ข่าวนักการเมืองแต่งตัวดี แต่ปากเสียดสีด่าทอ มันน่าดูตรงไหน เป็นหยั่งงี้แต่ไหนแต่ไหรแล้ววว ..น่าเบื่อ นอนต่ออีกสัก ๑๕ นาทีเอง..น่าน่ะ เก้าอี้โยกหน้าระเบียง ช่างรับกับอากาศยามเช้าดีนัก หมู่นกบินสู่ท้องฟ้า พระอาทิตย์อ่อนๆ ทอประกายส่องแสง เหมือนเป็นการส่งพลังแก่สิ่งมีชีวิต ให้ลุกต่อสู้กันต่อไป ผมรับรู้ถึงพลังที่ได้รับ ร่างกายกระปรี้กระเปร่า หัวใจสูบฉีดพลังเต็มที่ พร้อมที่จะต่อสู้กับทุกปัญหาในวันนี้แล้ว.. ขอนอนต่ออีกสัก ๕ นาที อาบน้ำแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว.. ผมหยิบเสื้อผ้าที่รีดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อหัวค่ำ ส่วมเข้าอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมจากเนื้อผ้า รัญจวนใจยิ่ง ไม่ลืมที่จะประทินผิวอีกครั้งด้วยน้ำหอมจากฝรั่งเศส คุณป้าซื้อมาฝากเมื่อเดือนที่แล้ว นอนต่ออีกสัก ๓ นาทีคงทัน ๆ สำรวจตัวเองหน้ากระจกอีกครั้ง ทุกอย่างเรียบร้อยดี ผมเรียบแปร้ หน้าตาสะอาดสะอ้าน พร้อมออกไปทำงานแล้ว ห๊าาา…นี่มัน ๘ […]

กินปู กินหมึก ศึกษาธรรมชาติ..ที่หาดปราณบุรี

23 ตุลาคมปีนี้ นอกจากจะตรงกับวันที่รัฐบาลจัดการประชุมอาเซียนซัมมิทที่หัวหินแล้ว ยังตรงกับวันศุกร์ นั่นหมายความว่า เราจะมีวันหยุดกันถึง 3 วันเลยทีเดียว (ศุกร์ – เสาร์ – อาทิตย์) โอ้..เย หลังจากลากปากกา กากบาทบนปฏิทินในวันดังกล่าวไว้ว่า “เที่ยว” แล้ว  ก็เปิดเว็บไซต์หาข้อมูลที่เที่ยวทันที!! ได้รับความเห็นพ้องต้องการจากมวลสมาชิกนักเที่ยวว่า .. เราจะไปปราณบุรีกัน  หลังจากหาข้อมูลและจองที่พักผ่านเครือข่ายออนไลน์ เราก็ได้ที่พัก 2 คืน 2 ที่ด้วยกัน หลายคนตั้งคำถามว่า ทำไมต้อง 2 ที่ 2 วันด้วย ตอบแบบมีข้ออ้างก็คือ ที่พักที่เราต้องการและอุตส่าต่อราคาเขาเรียบร้อยแล้วนั้น มีที่ว่างให้เราแค่คืนเดียว เราต้องเอาด้วยเกรงใจตามมารยาทอันดีงามของคนไทย  และหาที่พักเพิ่มอีกหนึ่งที่ สำหรับอีกหนึ่งคืน ถ้าให้ตอบตามใจผม นั่นคือ ทำไมเราต้องพักในที่เดียวกันตั้ง 2 คืนละ ในเมื่อราคาก็เท่ากัน ไม่ลองไปเสพกลิ่น เสพอาหาร เสพบรรยากาศในบ้านอื่นบ้าง เวลาเรามีแค่ 2 วัน จะมามัวอยู่กับความรู้สึกเดิมๆทำไม จริงม๊ะ? ทริปนี้ผมแทบไม่ได้ถ่ายภาพภายในรีสอร์ทเลย […]

เที่ยวขุนแปะ เชียงใหม่

พอย้อนกลับไป ก็พบว่าผมไปเที่ยวทางภาคเหนือเป็นเวลา 3 ปีติดต่อกันแล้ว ไม่ไปก่อนปีใหม่ก็ไปหลังปีใหม่ มนต์เสน่ห์ของภาคเหนือมีให้เที่ยวกันตลอดปีไม่ซ้ำที่กัน ปีนี้ก็เช่นกัน ทุกอย่างต้องมีการวางแผน เรื่องเที่ยวก็เช่นกัน ถึงแม้โพสต์นี้ผมจะโฟกัสไปที่ขุนแปะ แต่ก็จะขอเล่าถึงแผนเล็กๆก่อนมาถึงที่นี่ ก่อนมาที่นี่ผมแวะไปงานวิ่งที่ลำพูนก่อน ระยะเพียง 21 กิโลเมตรไม่เหนื่อยมาก วิ่งเสร็จอาบน้ำทานข้าวเที่ยวต่อได้เลย จากลำพูนแว่บไปเที่ยวที่แม่กำปอง (ผมจะแยกเล่าถึงแม่กำปองอีกทริปหนึ่ง) ก่อนจะมาเที่ยวต่อที่นี่ ขุนแปะ กระท่อมตะวันไรวินทร์ ขุนแปะ ยอมรับว่าไม่ได้ศึกษาข้อมูลอย่างถ่องแท้ว่าขุนแปะหน้าตาเป็นอย่างไร เห็นภาพแว่บๆในกูเกิ้ลก็ประมาณว่าเป็นหมู่บ้านอยู่ในหุบเขา สงบเงียบ ไม่มีอินเทอร์เนต และไร้สิ่งอำนวยความสะดวก และตกลงใจจองแบบงงๆในหน้าเพจของเขา ดูจากแผนที่แล้วระยะทางห่างจากแม่กำปองเพียง 159 กิโลเมตร ใช้เวลาอย่างมากไม่เกิน 2 ชั่วโมง หลังจากศึกษาเส้นทางแล้วก็คิดในใจว่าเหลือๆ หลังจากเที่ยวแม่กำปองเสร็จจึงมุ่งหน้าไปขุนแปะ ขับตามทางหลวงหมายเลข 108 ก่อนจะแยกไปตามทางหลวงชนบทหมายเลข 1013 ทางค่อนข้างดี เนื่องจากไม่ใช่เทศกาล ถนนโล่งวิ่งชิว จนกระทั่งเห็นป้ายปากทางบอกว่า ขุนแปะเข้าไป 20 กิโลเมตร เวลาเหลือๆ ยังไม่เข้าที่พักขอขับเลยไปเที่ยวอุทยานแห่งชาติออบหลวงก่อน .. หลังจากเที่ยวอุทยานแห่งชาติออบหลวงเสร็จ ก็จึงมุ่งหน้าไปขุนแปะ ทางเข้าไปจากถนนใหญ่เป็นทางเล็กๆพื้นคอนกรีต ..เมื่อขับเข้าไปเรื่อยๆ ทางก็เล็กลงเรื่อยๆ […]

บาป-บุญ-คุณ-เธอ

เมื่อตอนเด็กๆ พอยังจำความได้นิดๆหน่อยๆ แม่จะกระเตงผมไปวัดด้วย ขณะฟังพระท่านให้ศีลให้พรผมก็ปีนป่ายตามตัวแม่ แม่ก็พยายามจับมือผมพนมพร้อมกับดุว่าต่อหน้าพระอย่าซน ผมหยุดซนได้ไม่เกิน 10 วินาที ก็เริ่มซนใหม่ ตามประสาเด็ก   พอโตขึ้นมาหน่อย แม่ก็เริ่มสอนให้รู้จักใส่บาตรตอนเช้า ส่วนหนึ่งคือช่วยเป็นภาระแทนแม่ แม่มือไม่ว่าง ก็ได้ผมช่วยใส่บาตรแทน แม่ก็ได้บุญในฐานะคนจัดหาอาหารมาใส่บาตร ผมก็ได้บุญในฐานะตัวแทนมาทำบุญตักบาตร ความใกล้ชิดกับวัดวา พระสงฆ์องค์เจ้าตั้งแต่เด็กนี่เอง ทำให้เรากลัวในบาปบุญคุณโทษ เชื่อเรื่องกรรม ซึ่งอาจจะตรงข้ามกับคนในยุคปัจจุบันที่มองสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องขบขัน และมักมีคำถามแปลกๆ ว่า บาปบุญมีจริงเหรอ? นรกสวรรค์อยู่ตรงไหน? ทำดีได้ดีจริงหรือ? ฯลฯ ผมเองก็คงตอบไม่ได้ต่อคำถามเหล่านี้ เพราะตัวเองก็ไม่เคยคิดว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นคำถาม เหมือนมันมีคำตอบอยู่แล้วในตัวของมัน มันจะค่อยๆชัดเจนเรื่อยๆ ตามวัย เห็นภาพนี้แล้วก็คิดถึงตัวเองตอนเด็กๆ ผมคงไม่นั่งเปะเหมือนเด็กในภาพ แต่วัย ณ ขณะนั้นคงไล่เลี่ยกัน คำอธิบายภาพ : ถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือ iphone 4s หน้าร้านข้าวแกง/อาหารตามสั่ง ติดกับโรงพยาบาลเพชรเวช เสื้อสีม่วงนั่นคือพนักงานของโรงพยาบาลเพชรเวช

ใขหย่าว…เขาใหญ่ มีอะไรดี!!

ทริปเขาใหญ่ครั้งนี้ วางแผนกันคร่าวๆล่วงหน้าประมาณ ๑ เดือน เพื่อเตรียมพบกับการเที่ยวครั้งใหญ่ในปีใหม่ จึงต้องมีทริปเล็กๆเพื่อเรียกน้ำย่อยก่อน ทริปนี้ได้รับความอนุเคราะห์จากท่านสารวัตรสาธิต ที่ให้พักบ้านพักตากอากาศส่วนตัวที่ปากช่อง เป็นที่พักที่สวยงาม สะดวกเพราะอยู่ใกล้ตลาด แต่อย่าพึ่งเข้าใจว่า อยู่ใกล้ตลาดแล้วบ้านพักจะไม่น่าอยู่นะครับ ด้านหลังเป็นคลองยาว มองไปไกลๆเห็นภูเขาเป็นทิวแถว ด้านหน้าบ้านเป็นตีนเขา อากาศดี ทำเลดีทีเดียว..ขอบคุณท่านสารวัตรอีกครั้งครับ ทริปครั้งนี้ ไปด้วยรถส่วนตัว ๒ คัน คันแรกโดยคุณหมอนักวิชาการ และสองสาว แกขับคัมรี่ ส่วนผมไปอีกคัน ด้วยฮอนด้น ซีวิค นั่งกันสบายๆสองคน โดยผมเป็นเนวิเกเตอร์ คอยกางแผนที่บอกทาง! ออกเดินทางเช้าวันศุกร์ ทานข้าวเช้ากันที่บางปะอิน ก่อนจึงแวะกันที่เขื่อนป่าสัก งานนี้ไม่ได้ถ่ายรูปดอกทานตะวันเลย (ขี้เกียจว่อกแวกข้างทาง) ไปถึงปากช่องเที่ยงพอดี เลยแวะทานข้าวเที่ยงกันที่ระเบียงน้ำ ร้านนี้น่าจะให้บริการในช่วงเย็นซะส่วนใหญ่ เพราะคนไม่มีเลย นอกจากนี้ อาหารแต่ละอย่างนานมากกกกกก กว่าจะได้ ขนาดกาแฟยังปาไปเกือบสามสิบนาที! หลังจากเอากระเป๋าและข้าวของเก็บยังบ้านพักแล้ว ..เย็นนี้เราจะไปดูบ้านดินของคุณหมอชลอกัน บ้านแกอยู่ไกลพอสมควร ถนนหนทางเข้าไปในลีบเขา ถนนบางช่วงยังเป็นลูกรังอยู่เลย สร้างความสั่นสะเทือนมากเวลานั่งรถ สภาพตัวบ้านเป็นดินครับ เป็นบ้านสองชั้น ระหว่างชั้นกั้นด้วยไม้ ทำแบบหยาบและดิบ ดูจากไม้ที่ปูเป็นไม้ที่ไม่ได้ขัดเกลา เนื่องจากเจ้าของบ้านไม่ได้อยู่ […]